یادداشتی از ابوالفضل کریم آبادی (صدر )

به آن بالای جدول خیره شده بودیم که ناگهان خبری آمد که همه ما را محو کرد، به آن بالای جدول چشم هایمان را گِرد کرده بودیم که لحظاتی بعد از آن خبر چشم هایمان پُر اشک شد... .

به گزارش فرتاک ورزشی،

ابوالفضل کریم آبادی (صدر )؛ در نامه اش چنین گفته است: "بعد از 23 سال فوق العاده به عنوان بازیکن، به این تصمیم رسیدم که اکنون زمان مناسبی برای بازنشستگی است."

تری همان کودکی که با واکس زدن کفش بزرگان چلسی بزرگ شد و آن قدر بزرگ شد که به خود آمده جامه آبی را بر تن کرده؛ بازوبند را بسته و او را آبی ترین انسان روی زمین خطابش می کنند،سکوها را که نظاره گر کرد، پلاکارد هایی را شاهد بود که" خدا " خطابش می کردند.

جدایی سخت است، جدایی دردآور است. اما واقعیت همینی است که هست،" تو می آیی چون قرار است روزی بروی... ."

اشک های کاسیاس را دیدیم، موهای پریشان پویول را، زانو زدن توتی برای آخرین بوسه های خود به چمن کولوسئوم المپیک رم را دیده بودیم و جرارد... . خیلی از بزرگان، اساطیری که رفتند، یکی به تیمی دیگر و دیگری برای همیشه وداع کردند... .

با این وصف که روزی که رفت ۳۵ ساله بوده و چلسی به آینده نگاه می کند تا گذشته، به جراحی دوباره نه به ترمیم چاک چاک زخم های گذشته..

از او خاطرات زیادی را در یاد داریم.

از اولین بازی خود مقابل استون ویلا در سال ۱۹۹۸ تا اولین بازوبند کاپیتانی خود در شیرهای لندن، از نگهبانی قفس توری اش در بازی با ریدینگ تا لیزخوردن بر آن چمن لعنتی مسکو، از اشک های جامی که از دست داده تا اشک های ذوق افتخاری که در مونیخ فتح کرده است.

تری جزو اخرین بازمانده های نسل بزرگان بود که رفت. جان کَند تا با استون ویلایی ها باری دیگر به لیگ جزیره راه پیدا کنند اما در پلی آف مقابل فولام ناکام ماندند و آخرین رویا به پوچ بدیل شد.

او آخرین بار با پیراهن تیمی به میدان رفته بود که روزگاری او را بی " همه چیز "خطاب کرده بودند.

اما این بار، آخرین لحظاتی که کسی فکرش را نمی کرد برای آخرین باری باشد که او را تماشا می کنند، صدایش کردند، فریاد زدند،( تری یعنی همه چیز ما )

تری برای طرفداران چلسی، یعنی همانی که روزگاری خدا بود و برایشان بهترین ها را رقم زده بود، یک خدای دوست داشتنی و فراموش نشدنی... .

برای ورود به کانال تلگرام فرتاک ورزشی کلیک کنید.