درست یک شب قبل از دیدار مهم تیم های ملوان و سپیدرود عده ای از افراد بی هویت یک دروغ عجیب را به هوای کینه ها و عقده های خود در کانال ها و سایت های مجعول منتشر کردند.

به گزارش فرتاک ورزشی،

 قبل از داربی بزرگ و پر حاشیه گیلان برخی کانال های به اصطلاح خبری و سایت های دسته چندمی، مطالبی سراسر کذب و دروغ درباره بازی تیم های ملوان و سپیدرود منتشر کرده بودند.

این کانال ها و سایت های مجعول با عنایت به آمار بازی های سپیدرود و ملوان نوشتند؛

***

بی شک جنجالی ترین داربی تاریخ دو تیم به سال ۱۳۶۲ بر می گردد که تصمیمات بحث برانگیز رئیس وقت هیات فوتبال گیلان در نیمه نهایی لیگ گیلان موجب شد که آتش خشمی که از این مسابقه شعله ور شود تا سال ها دامن فوتبال گیلان را در بر بگیرد.

اوج فاجعه زمانی روی داد که وقتی مسابقه رفت دو تیم در رشت با نتیجه صفر بر صفر مساوی شد و بازی برگشت در حالی که در پایان ۹۰ دقیقه با تساوی یک بر یک به پایان رسیده بود و بر طبق قوانین بدیهی فوتبال به دلیل احتساب دو برابر بودن گل مهمان در خانه حریف، باید بازی به سود سپیدرود خاتمه پیدا می کرد، با دستور ایرج زهرابی مسابقه به وقت اضافه کشیده شد!

در آن دیدار سپیدرود خوب شروع کرد و شوت محمد احمدپور دروازه ملوان را باز کرد، اما در دقیقه ۷۰ یک پنالتی درست برای ملوان گرفته شد و پنالتی را غفور جهانی نواخت و مصطفی خمامی آن را مهار کرد و در حالی که تماشاگران میزبان فریاد می زدند یا مرگ یا پنالتی، داور آن بازی (مرحوم علی رضا قویدست) اعلام کرد که غفور پیش از سوت او ضربه را زده و باید پنالتی تکرار شود! در کمال تعجب این بار محمد قدیربحری پشت پنالتی تکراری ایستاد و توانست گل تساوی ملوان را به ثمر برساند.

بازی در نهایت یک بر یک به پایان رسید و در حالی که سپیدرودی ها مشغول شادی بودند به دستور زهرابی، داور رای به ادامه بازی در وقت های اضافه داد و علی رغم سرباز زدن های اولیه رشتی ها در نهایت بازی به وقت های اضافه برگزار شد و در حالی که بازی به دقیقه ۱۲۰ و شروع پنالتی ها نزدیک می شد مرحوم قایقران در نخستین بازی رسمی عمرش با یک شوت راه دور بی نظیر در دقیقه ۱۱۸ استادیوم را منفجر کرد و ملوان را به دیدار پایانی لیگ گیلان فرستاد.

در پایان مسابقه هواداران دو تیم به جان هم افتادند و مرحوم محمد بوقی، بوقچی معروف سپیدرود و پرسپولیس با ضربات چاقو راهی بیمارستان شد و حواشی این مسابقه آنقدر بزرگ بود که رییس هیات فوتبال تا مدت ها در دفتر کارش در رشت حاضر نمی شد و برگزاری مسابقه فینال ملوان با پاس انزلی تا ۲ ماه به تعویق افتاد و فوتبال استان به نوعی تعطیل شد.

البته کینه و خشم آن تصمیم عجیب همچنان تا امروز در دل سپیدرودی ها باقی مانده است.

***

بر آنهایی که در دهه ۶۰ سن و سالی نداشتند حرجی نیست اما عده ای که با هوشمندی مدیریت وقت سپیدرود و تدابیر ویژه علی کریمی جایگاهی در این تیم ندارند همچنان کینه هایی از آنها تراوش می کند که بسیار عجیب است.

برای آنها که در عین نادانی حتی آمارهایشان هم دروغ است باید نوشت ایرج زهرابی در سال ۱۳۶۲ اساسا رئیس هیات فوتبال گیلان نبود. 

رئیس هیات فوتبال شخصی به نام علیرضا هوشنگی بود و این اتفاقی که ذکر شده در آن دوره اتفاق افتاد که زهرابی هیچ مسولیتی در هیات فوتبال گیلان نداشت و هوشنگی همین حالا خوشبختانه حی و حاضر است.

جالب است؛ بعضی ها هر چقدر توهم می زنند و دروغ پردازی می کنند باز هم در نهایت رو سیاهی به زغال می ماند! دامنه توهمات این بندگان خدا آن قدر گسترده است که حتی می نویسند زهرابی تا مدت ها در دفتر کارش حاضر نمی شد که همه می دانند چنین چیزی در رفتار و ذات آن مرحوم نمی گنجید. خدا شفایشان بدهد...

انتهای پیام/